Πέρα απ' την φθορά του χρόνου
Αναλείωτη η ανάμνηση και η αλήθεια, μου έχουν μείνει

Το φώς απ' τα γαλάζια μάτια σου ποτέ δεν έχει σβήσει

Όταν πρώτοκοκκινήσανε τα μάγουλα και χαμήλωνες
το βλέμμα, τότε που πρώτοειδωθήκαμε, καθήμενοι δίπλα, δίπλα

Σε πόσες νύχτες και ακόμα πόσες άλλες, σε ποιά μέθυ και
παραζάλη. σε ώρες ατελείωτες, στοιχειομένες

Σε πόσα χρόνια και καιρούς που αλλάξανε
αναλλοίωτο, το συναίσθημα αυτό να έχει μείνει

Μα τι είναι αυτό που κατέστρεψα
τι άλλο απ' τον εαυτό μου