|
Η αλήθεια μου είναι το δικό σας ψέμα και ισορροπεί - γέρνοντας εκάστοτε - πάνω στην αποδοχή και την απόρριψη πάντα κάποιος θα κλέβει στο ζύγι και η πλάστιγγα όπου γέρνει δεν έχει σημασία αν λίγο σε μειώνει όλα είναι τόσο μικρά μπροστά στην αλήθεια
που γνώριμη είναι αλλά αντιμετωπίζουμε σαν ψέμα δεν μπορεί να είναι αυτή η ζωή σίγουρα δεν είναι όταν αντιμετωπίζεται σαν αναλώσιμος ο άνθρωπος και το συναίσθημα γιατί υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι θα έρθουν και άλλοι ότι έχουμε να επιλέξουμε από την δεξαμενή των ψυχών που περιμένουν - ώ τι έπαρση- την δική μας επιλογή καταραμένες οι πόλεις και η λάμψη των πάντα κρύβουν τ’ αστέρια την νύχτα για να χανόμαστε ενώ λίγο πιο μακριά λίγο πιο ψηλά η ματαιότητα τους αποκαλύπτεται εξολοκλήρου αρκεί να πάρουμε τον δρόμο για το χωριό αρκεί να αναπνεύσεις αυτόν τον αέρα και να κοιμηθείς αυτόν τον ύπνο και να ξυπνήσεις ζωντανός όταν στο πει το σώμα σου εκεί που παύει να έχει σημασία το τι φόραγες και πως έδειχνες στον καθρέπτη εκεί που ορίζεσαι από τον καιρό και τον τόπο από το χώμα και τα δέντρα που αντικρίζεις θέλεις δεν θέλεις τα σέβεσαι υποκλίνεσαι και ξέρεις πόσο ασήμαντος είσαι μπρος στον ορίζοντα πόσο πεπερασμένος σαν οντότητα και υπέροχα ελεύθερος να περιστρέφεσαι μέσα στην ομορφιά που δεν ορίστηκε από κανένα αισθητικό κριτήριο αλλά έμφυτο αρχέγονο αυταπόδεικτο χωρίς καν να το σκεφτείς τόσο απλά που είναι όλα και οι ανάγκες και τα θέλω τόσο το πρέπει και το μπορώ που και να πεθάνεις όμορφα και πάλι είναι όλα και θα παραμείνουν γιατί ένας τέτοιος θάνατος κοντά στο χώμα είναι αντάξιος της ίδιας της ζωής.
|