Μου ' γινες Λόγος να πιστέψω, ν' απλώσω την σκιά μου
ν' άρω τους οφθαλμούς

Επειδή και μόνο σκέπτομαι εσένα
Για την στιγμή που στ' αυτί θα σου απαγγέλω με ζεστή φωνή

Σ' άνυδρη γη να περπατήσω, σε οπές καταφύγιο να βρώ

Χους ειμί και εις χουν απελεύσομαι
Με τα θηρία και με τους καιρούς, όχι μ' ανθρώπους να συνομιλώ

Για την στιγμή Δήμητρα Θεά της Γής που η μυρωδιά απ' τα μαλλιά σου
θα μου ' ναι αναπνοή