|
Κάποτε εδώ φυσούσε ο άνεμος στα στάχια κύματα αναβαίνανε στις αναβαθμίδες τα χρυσά χρώματα πιο όμορφα είπες ήταν και από πίνακα του Van Gogh κάποτε εδώ σκοτώσαν τον πατέρα σου και θάψανε την αδερφή σου
τώρα μαζί κόβουμε τους βάτους και ξεριζώνουμε τα φρύγανα καθώς οι ξερολιθιές χάνουν τα αγκωνάρια τους και κατρακυλούν οι πέτρες με μεταχρονολογημένες αεροφωτογραφίες του ΄45 πασχίζουμε να αποδείξουμε ότι είναι δικά μας τα υπέροχα μεγάλα ρόδια μας που δώρα ΄θελα να κάνω μένουν να σαπίζουν στο τραπέζι δεν υπάρχει αποδέκτης τα ωραία γυμνασμένα μας σώματα ανέραστα λόγω ύπαρξης και αξία δεν έχουν αλλά να μπορεί ένας άνθρωπος όταν η ζωή γεμάτη οδύνες να ανασηκώνει το βλέμμα και να διερωτάται έτσι θέλω να είμαι; Ναι
|