1.
Βγάζω, αφαιρώ,
τα γυαλιά μου, απο την βάση στήριξης, την μύτη μου

Να πω την αλήθεια,
μου είναι όλα πιο ωραία

Η μυωπική μου όραση, δίνει σε αυτά που βλέπω
μια οπτική αφαιρετική

Περιμένω το φεγγάρι, να βγεί απ' το βουνό
σκιαγραφείτε η βουνοκορφή, σχηματοποιείτε

Οι ήχοι της νύχτας, αποκτούν υπόσταση
γίνομαι ένα με την φύση

Γίνομε το ζώο, που είναι ο άνθρωπος
όταν πλησιάζει την φύση

2.
Ήθελα να σε είχα δίπλα μου, να σου μιλούσα
να σου περιγράφω αυτά που βλέπω, αυτά που νιώθω

καθήμενος σε ένα μπαλκόνι τριάνταπέντε ετών
μπροστά σε ένα τοπίο που έχει αλλάξει και αλλάζει χρόνο με το χρόνο

Παραμένει μόνο η ανάμνηση για το πρίν
και η νοσταλγία για το τότε

Έχει αλλάξει ο καιρός,
μπορεί αύριο να έχει Μαίστρο και

το φεγγάρι ακόμα να ξεπροβάλλει
απο το βουνό,  αλλά κοντεύει

3.
Θέλω να κοιμοιθώ έναν ύπνο βαθύ, πριν βγεί το φεγγάρι
Θέ λω, έτσι λέω, να ξυπνήσω πριν την ανατολή

πολύ πιο πολύ, θέλω η δροσία να με καταβάλη
μές στην ζέστη αυτήν την πολύ, του καλοκαιριού

Θέλω τόσο πολύ, να μήν ξάπλωνα μόνος, αλλά
δεν υπάρχει κανείς να μοιραστώ τη στιγμή

Φώτα που κλείνουν, ελπίδες που σβήνουν
φωνές ξένες απο μακριά, στην νύχτα ψίθυροι

και ο γρύλλος να κρατά συντροφιά στην μοναξιά.