Εάν κάποιος κάτω από το καμπαναριό ανέβει μερικά σκαλιά, μια νεκρή φύση τον περιμένει, διότι, όταν η υπόσταση είναι τόσο αποκομμένη, ξεπροβάλει τότε η πλαστικότητα του ανθρώπου. Τα παράθυρα, έξω από τα οποία ηχούν οι καμπάνες, μοιάζουν με πύλες της ομορφιάς.
Πράγματι, επειδή ως συνέχεια της φύσης είναι οι πύλες, έχουν την ομοιότητα δέντρων του δάσους. Η αγνότητα επίσης είναι και ομορφιά. Μέσα από την διαφορετικότητα προκύπτει ένα ειλικρινές πνεύμα. Τόσο υποβλητικές οι εικόνες, τόσο ιερές, που πραγματικά συχνά φοβάται κανείς να τις περιγράψει. Οι ουράνιοι κάτοικοι όμως, συγκεκριμένα, όπως οι εύποροι, διακατέχονται από αυτήν την αρετή και χαρά. Ο άνθρωπος μπορεί να το αντιληφτεί.
Δύνατε, όταν μεστή από οδύνες η ζωή, ένας άνθρωπος κοιτώντας επάνω να πει: έτσι θέλω και εγώ να είμαι? Ναι. Όσο η προσήνεια στην καρδιά, η αγνή, διαρκεί, δεν αντιπαραβάλετε εις μάτην με την θεότητα ο άνθρωπος. Είναι άγνωστος ο Θεός? Είναι φανερός όπως ο ουρανός? Αυτό πιστεύω. Το μέτρο είναι του ανθρώπου.
Επάξια μεν, αλλά ποιητικά κατοικεί ο άνθρωπος σε αυτήν την Γή. Διότι καθαρότερη δεν είναι η σκιά της νύχτας με τα αστέρια, εάν θα μου επιτρεπόταν, από τον άνθρωπο, που ομοιάζει κατ' εικόνα στην θεότητα.
Υπάρχει μέτρο στη Γή? Δεν υπάρχει κανένα. Διότι δεν περιορίζουν τα αστραπόβροντα οι κόσμου του Δημιουργού. Και ένα λουλούδι είναι όμορφο, μιας και ανθίζει υπό τον ήλιο. Συναντά το μάτι συχνά στην Ζωή πλάσματα, τα οποία πολλαπλός ομορφότερα θα μπορούσαν να ονομαστούν απ ότι τα λουλούδια. Oo! Το γνωρίζω καλά.! Διότι εάν αιμορραγώ στο σώμα και την καρδιά, και ολόκληρος αν πάψω να είμαι, θα αρέσει στον Θεό?
Η ψυχή όμως, όπως εγώ πιστεύω, πρέπει να μείνει αγνή, ώστε να φτάσει στο ύψιστο με φτερά του αετού, με ύμνους και την φωνή τόσων πολλών πουλιών. Αυτή είναι η ουσία, η υπόσταση είναι. Εσύ μικρό ρυάκι, φαντάζεις ήρεμο, καθώς κυλάς τόσο καθαρά, όπως το μάτι της Θεότητας, διαμέσου του Γαλαξία. Σε γνωρίζω καλά, όμως δάκρυα κυλάνε από τα μάτια. Μια χαρμόσυνη Ζωή βλέπω στις υπάρξεις που περιανθίζουν την πλάση, διότι όχι άδικα την παρομοιάζω με τα μοναχικά περιστέρια στο προαύλιο της εκκλησίας. Το γέλιο όμως των ανθρώπων με κάνει να θλίβομαι, ακριβώς επειδή εγώ έχω καρδιά.
Θέλω να είμαι ένας διάττον αστέρας? Έτσι νομίζω. Διότι έχουν την ταχύτητα των πουλιών. Ανθίζουν σε φωτιά και είναι σαν τα παιδιά σε αγνότητα. Το να επιθυμεί κανείς περισσότερα, είναι πέρα από τις δυνατότητες της ανθρώπινης φύσης. Επίσης η αγνή αρετή δικαιούται να αγαπηθεί από το ειλικρινές πνεύμα, το οποίο περιφέρετε ανάμεσα από τις τρείς στήλες του κήπου.
Μια όμορφη παρθένος πρέπει να στολίσει το σώμα με Μύρα, διότι απλά ακολουθεί το συναίσθημα και την φύση της. Μύρα όμως υπάρχουν στην χώρα των Ελλήνων.
Εάν κανείς κοιτώντας στον καθρέπτη δει, έναν άνθρωπο και βλέπει μέσα την εικόνα του, σαν ζωγραφισμένη, θα ομοιάζει του ανθρώπου. Μάτια έχει η εικόνα του ανθρώπου, όπως φώς έχει το Φεγγάρι. Ο Βασιλιάς Οιδίποδας έχει ίσως ένα μάτι πλεονάζον. Τα δεινά αυτού του ανθρώπου, φαντάζουν απερίγραπτα, ανήκουστα, ανέκφραστα. Όταν το Δράμα κάτι τέτοιο παρουσιάζει, φτάνουμε στο προκείμενο. Πως είναι όμως για μένα, συλλογίζομαι τα δικά σου τώρα? Όπως τις όχθες το τέλος του κάτι με παρασύρει, το οποίο απλώνετε σαν την Ασία. Βεβαίως αυτά τα δεινά, αυτά έχει ο Οιδίποδας. Βεβαίως και πρόκειται περί τούτου.
Έχει και ο Ηρακλής υποφέρει? Οπωσδήποτε. Οι Διόσκουροι μέσα στην αδελφοσύνη τους δεν υπέστησαν και αυτοί δεινά? Όπως ο Ηρακλής με την Θεότητα αντιπαραβαλλόταν, αυτό είναι να υποφέρεις. Ακόμη και την αθανασία στον φθόνο αυτής της ζωής, να μοιραστεί κανείς, είναι επίσης οδύνη.
Ακόμα και αυτό είναι οδύνη, όταν με κηλίδες από τον Ήλιο είναι ένας άνθρωπος σημαδεμένος. με κάποιες κηλίδες να τον καλύπτουν εντελώς. Αυτό κάνει ο ωραίος ο Ήλιος: διότι όλα τα τραβάει προς αυτόν. Τους νέους καθοδηγεί με την γοητεία των ακτινών του όπως τα τριαντάφυλλα. Οι οδύνες μοιάζουν σαν, τις οποίες ο Οιδίποδας υπέφερε, έναν φτωχό άνθρωπο που ισχυρίζεται ότι κάτι του λείπει. Γιέ του Λάιου, φτωχέ ξένε στην Ελλάδα! Η Ζωή είναι θάνατος, και ο Θάνατος είναι επίσης Ζωή.