Έχει καταντήσει, δηλαδή πιο κάτω δεν πάει, βαρετό να μ' ακούω να μιλώ
Να σιγήση το στόμα, να το βούλωνα το ρημάδι, την ησυχία επιθυμώ

Σπίτια αισχρά η πόλης ωχρά, οπτικά προσκόματα, εμπόδια στο Νού
Τετριμένες συναντήσεις, τα ίδια και τα ίδια, καθημερινότητα παντού

Ορμονικές διαταραχές,το χάνουμε σιγά σιγά, χρονικό στένεμα
Όλα μαζί, επιβολή, χρώμα, σώμα, πίστη και τίποτα, το πλάνεμα

Μου ' γινες Λόγος να πιστέψω, ν' απλώσω την σκιά μου
ν' άρω τους οφθαλμούς

Επειδή και μόνο σκέπτομαι εσένα
Για την στιγμή που στ' αυτί θα σου απαγγέλω με ζεστή φωνή