|
Τα μεγάλα Αλμπατρός πετούν πάνω από τις θάλασσες και για έξι μήνες μερικές φορές πριν πατήσουν ξηρά αν μπορούσαν θα πετούσαν για πάντα θα γεννιόνταν στον αέρα στις πλάτες των γονιών τους θα μεγάλωναν πριν ανοίξουν τα φτερά τους των δύο μέτρων και σκιάσουν κομμάτια μπλε της θάλασσας
για πενήντα χρόνια που διαρκεί η ζωή τους αγαπάνε μια φορά και δια βίου στα Γκαλαπάγκος συνευρίσκονται ποιητικά όταν πια ανταμώσουν μερικές φορές και μετά από εβδομάδες τέτοια που είναι η χαρά τους που αντηχούν οι βράχοι από τις κραυγές τους και ζωντανεύει η ερημιά από τους χορούς στα μάτια κοιτάζονται όταν κάνουν έρωτα και τρυφερά πλέκουν τους μακρύς λαιμούς τους και ακουμπούν το ένα στο κεφάλι του άλλου μια πειθαρχημένη ζωή είναι αυτή με υπομονή εναρμονισμένη στο φως και το σκοτάδι με διάκριση για τις εποχές με σεβασμό στα άλλα ζώα με θυσίες και συμβιβασμούς αυταπάρνηση εκπληρώνουν το χρέος τους για να δικαιούνται να υπάρχουν εξ ορισμού ευτυχισμένα
|