Μετάφραση απο το προτότυπο: Das älteste Systemprogramm des deutschen Idealismus
Friedrich Hölderlin: Gesammelte Werke.

 ...μια Αρχή.
Όπως ολόκληρη η Μεταφυσική υπεισέρχεται στην Ηθική
( με τα δύο πρακτικά του αξιώματα ο Kant μόνο ένα παράδειγμα έδωσε, δίχως να καταφέρει κάτι ),
έτσι και αυτή η Αρχή – Αξίωμα δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ολοκληρωμένο σύστημα όλων των ιδεών ή αλλιώς όλων των πρακτικών αξιωμάτων.

Η αρχική ιδέα είναι βέβαια η αντίληψη – σύλληψη εμού του ιδίου ως ένα απόλυτα ελεύθερο όν. Με το ελεύθερο και με αυτοεπίγνωση αυτό όν, ξεπρόβαλε αμέσως – από το πουθενά - ένας ολόκληρος κόσμος, η μοναδικά αληθινή και αξιομνημόνευτη δημιουργία από το τίποτα.

- Σε αυτό το σημείο θα φύγω από τα πεδία της φυσικής; το ερώτημα είναι τούτο:
Πως πρέπει να είναι ένας κόσμος πλασμένος για ένα ηθικό όν? Θέλω στην αργή, σε πειραματισμούς και νωχελικά βηματίζοντας Φύση μας να ξαναδώσω φτερά.
Έτσι – όταν η Φιλοσοφία τις Ιδέες, η Εμπειρία την Γνώση παραδίδει, μπορούμε επιτέλους να έχουμε πρόσβαση στην Φύση μας στο μέγιστο, την οποία περιμένω από επερχόμενες χρονικές περιόδους.
Δεν διαφαίνεται, η τωρινή Φυσική, ένα δημιουργικό πνεύμα, όπως είναι ή θα έπρεπε να είναι το δικό μας, να δύνατε να ικανοποιήσει. Από την φύση περνάω στο έργο των ανθρώπων. Την έννοια της ανθρωπότητας αντιμέτωπη - θέλω να δείξω, με το ότι από το Κράτος δεν υπάρχει καμία Ιδέα, διότι το Κράτος είναι κάτι το μηχανικό, στο ελάχιστο που μια ιδέα υπάρχει από μια μηχανή. Μόνο ότι είναι αντίποδας της ελευθερίας, ονομάζεται Ιδέα.
Πρέπει λοιπόν εμείς επίσης, να υπερβούμε το Κράτος! Διότι κάθε κράτος είναι αναγκασμένο να αντιμετωπίσει τους ελεύθερους ανθρώπους ως μηχανικά εξαρτήματα; και αυτό δεν πρέπει να το δύναται πλέον; πρέπει λοιπόν να σταματήσει.

Βλέπετε από μόνοι σας, πως εδώ όλες οι ιδέες από την αιώνια ελευθερία κλπ είναι μόνον υποδεέστερες ιδέες μιας ανώτερης ιδέας. Την ίδια στιγμή θέλω να υποβάλλω τα αξιώματα για μια Ιστορία της ανθρωπότητας και ολάκερο το ελεεινό ανθρώπινο έργο από το Κράτος, Κατεστημένο, Κυβέρνηση, Νομοθεσία σε βάθος να εκθέσω.
Επιτέλους έρχονται οι ιδέες για έναν ηθικό Κόσμο, Αγιοσύνη, Αθανασία – κατακρήμνισμα όλων των προκαταλήψεων, καταδίωξη της Ιεροσύνης, ότι μέχρι πρότινος έμοιαζε Λογικό, από την Λογική την ίδια.
Απόλυτη Ελευθερία όλων των πνευμάτων που κουβαλούν μέσα τους τον κόσμο της διανόησης και δεν επιτρέπουν την αναζήτηση ούτε Θεού ούτε Αθανασίας εκτός τους. Εντέλει η Ιδέα, που τις περιλαμβάνει όλες, η ιδέα της καλαισθησίας, η λέξη στην υψηλότερη, Πλατωνική της έννοια διατυπωμένη.
Είμαι πλέον πεπεισμένος πως η υψηλότερη πράξη Λογικής στην οποία περικλείονται όλες οι ιδέες, είναι μια αισθητική πράξη και πως η Αλήθεια και το Αγαθό είναι μόνο μέσα στην Καλαισθησία αδελφωμένες.
Ο φιλόσοφος πρέπει να κατέχει τόση αισθητική δύναμη όση ο ποιητής. Οι άνθρωποι χωρίς αισθητικό νου δεν είναι παρά αμπελοφιλόσοφοι. Η φιλοσοφία του πνεύματος είναι μια αισθητική φιλοσοφία.
Δεν μπορούμε να είμαστε αρκούντος πνευματώδεις, ακόμη και για την Ιστορία δεν μπορούμε να είμαστε πνευματοδώς δικαιολογημένοι, χωρίς αισθητικό Νου. Εδώ πρέπει να γίνει φανερό, στο τι υστερούνται οι άνθρωποι, που δεν κατανοούν καμία ιδέα , πάραυτα όμως καλή τι καρδία κατέχουν πως όλα τους φαίνονται σαν να είναι στο σκοτάδι, όσον αφορά κανόνες και νόμους.

Η ποίηση γίνεται ως εκ τούτου ένα υψηλότερο ιδανικό, καταλήγει εν τέλει να γίνει αυτό που ήταν εξαρχής, παιδαγωγός της ανθρωπότητας; διότι δεν υφίσταται πλέον καμία φιλοσοφία, καμία ιστορία, η ποιητική τέχνη μόνη της θα επικρατήσει όλων των επιστημών και όλων των τεχνών.
Την ίδια ώρα ακούμε τόσο συχνά, η μεγάλη Μάζα θα έπρεπε να έχει μια πνευματική θρησκεία. Όχι μόνο η μεγάλη Μάζα αλλά και ο Φιλόσοφος την χρειάζεται.
Μονοθεϊσμός της Λογικής και της Καρδιάς, Πολυθεϊσμός της μαθησιακής δύναμης και της τέχνης, αυτά είναι που χρειαζόμαστε. Εν πρώτης θα μιλήσω εδώ για μια Ιδέα, η οποία, από όσο γνωρίζω, ακόμα δεν έχει έρθει σε κανενός ανθρώπου Διάνοια – χρειαζόμαστε μια νέα Μυθολογία, η Μυθολογία όμως πρέπει να είναι ταγμένη στην υπηρεσία των Ιδεών, πρέπει να γίνει μια Μυθολογία της Λογικής.

Από την στιγμή που θα κάνουμε τις ιδέες αισθητικές, δηλαδή τις κάνουμε μυθολογικές δεν θα έχουν για τον Λαό κανένα ενδιαφέρον και αντίστροφα: από την στιγμή που θα εκλογικεύσουμε την Μυθολογία, θα την ντρέπεται ο Φιλόσοφος. Πρέπει έτσι επιτέλους Αρμόδιοι και Αναρμόδιοι να δώσουν τα χέρια, η Μυθολογία πρέπει να γίνει φιλοσοφική, ώστε ο Λαός Λογικός, η Φιλοσοφία πρέπει να γίνει μυθολογική, ώστε οι Φιλόσοφοι να γίνουν πνευματώδεις.

Τότε θα κυριαρχεί αιώνια ενότητα ανάμεσα μας. Ποτέ ξανά η περιφρονητική ματιά, ποτέ ξανά ο τυφλός φόβος (που προκαλεί τρέμουλο) του Λαού μπρός στους Σοφούς και Ιερείς του. Μόνον τότε θα μπορούμε να περιμένουμε ισότιμη μορφοποίηση όλων των δυνάμεων, τόσο σε μεμονωμένους όσο και σε όλα τα άτομα.

Καμία δύναμη δεν θα καταπιέζετε πλέον, έτσι θα κυριαρχεί συλλογική Ελευθερία και Ισοτιμία των πνευμάτων. Ένα ανώτερο πνεύμα, από τον ουρανό σταλμένο, πρέπει να ιδρύσει αυτήν την καινή θρησκεία ανάμεσα μας, θα γίνει το τελευταίο, υπέρτατο έργο της ανθρωπότητας.