Άσχημο πράμα η μοναξιά, όταν το καταλάβεις πως έμεινες μόνος.
Στο κρεββάτι να γυρνάς και το μόνο σώμα που χαϊδεύεις να 'ναι το δικό σου.
Πιο παράπονο, πια άρρητα ρήματα να σε παραμυθιάσουν.

Σαν σε τραίνο φυγής νυχτερινό, που περνά απο την ηπειρωτική χώρα
με τα άγνωστα, διάσπαρτα χωριουδάκια και τα ταπεινά, νυσταγμένα φωτάκια τους,
απο μακριά, μέσα απο το τζάμι στο βαγόνι, που στο λιμάνι σ' οδηγεί.
Όταν δείς την θάλασσα απο μακριά να πλησιάζει και να φωτάει με τα χρώματα της αυγής,
το λιμάνι, σου 'ρχονται σαν ζαλάδα η μυρωδιά του πλοίου, το ταξίδι, τα λιμάνια - στάσεις,
το κενό του χρόνου, οι άγνωστοι κομπάρσοι της παράστασης του πλού.
Αποστροφή για όλα αυτά, το ίδιο και τώρα, αποστροφή γιατί
δεν θέλεις ξανά να ταξιδέψεις μόνος, ούτε καν στο όνειρο σου.