Νιώθω πως είμαι στο κέντρο των εξελίξεων, οι αισθήσεις τεταμένες.
Μια γεωμετρική συνάρτηση ζητά την απόδειξη για τον ορισμό του θεωρήματος.

Κλείνω τα μάτια , βλέπω τις γραμμές, τις ελλείψεις, την βαρύτητα, το πύρος.
Μπείται σε τροχιά γύρω μου, δορυφόροι μου, γίνομαι ήλιος τρομερός.
Έκανε κύκλο η ιστορία αντιλαμβάνομαι, ζω το παρελθόν.
Η πεμπτουσία, το άπειρο, ξέρω τι είναι τα σημεία των καιρών.

Η αγάπη που δίνεται, εχάθη, πέρασε καιρός για να ξανάρθει και
ότι άλλο προσπάθησα, έζησα ή μου συνέβη, τώρα σ' αυτή τη συναστρία.
Τι μαγική βραδιά, η γοητεία, το μυστήριο, οι απαντήσεις βροχή μετεωριτών, ομοβροντία.
Κατανοώ την ουτοπία, το άγιο δισκοπότηρο, την φιλοσοφική λίθο, την παλιγγενεσία.

Να δοθώ στο θαύμα, στην δημιουργία, νέος κόσμος, τρόμος του κενού που αιωρείται στο απέραντο του χρόνου που παύει.
Γνωρίζω για την ενέργεια, που είναι φώς και που με πάει, το σύμπαν μέσα μου, η δύναμη της γνώσης, η κατανόηση των θεμελιωδών ερωτημάτων.
Όλα αυτά είναι η πύρινη γλώσσα στο μέτωπο που μας δίνει την χαρά να είμαστε ειλικρινείς, εκστατικοί, δοσμένοι στην αγάπη.