Μετάφραση απο το προτότυπο: In Lieblicher Bläue
Friedrich Hölderlin: Gesammelte Werke

Σε υπέροχο μπλε ανθίζει με την μεταλλική της σκεπή ο θόλος της Μητρόπολης. Τα ξεφωνητά που υπερίπτανται των χελιδονιών περιβάλει το ήρεμο μπλε. Ο ήλιος στο διάβα του περνά ψηλά από πάνω και χρωματίζει το κτίσμα, ανεμοδαρμένη μόνη όμως επάνω στέκει η σημαία..
Εάν κάποιος κάτω από το καμπαναριό ανέβει μερικά σκαλιά, μια νεκρή φύση τον περιμένει, διότι, όταν η υπόσταση είναι τόσο αποκομμένη, ξεπροβάλει τότε η πλαστικότητα του ανθρώπου. Τα παράθυρα, έξω από τα οποία ηχούν οι καμπάνες, μοιάζουν με πύλες της ομορφιάς.
Πράγματι, επειδή ως συνέχεια της φύσης είναι οι πύλες, έχουν την ομοιότητα δέντρων του δάσους. Η αγνότητα επίσης είναι και ομορφιά. Μέσα από την διαφορετικότητα προκύπτει ένα ειλικρινές πνεύμα. Τόσο υποβλητικές οι εικόνες, τόσο ιερές, που πραγματικά συχνά φοβάται κανείς να τις περιγράψει. Οι ουράνιοι κάτοικοι όμως, συγκεκριμένα, όπως οι εύποροι, διακατέχονται από αυτήν την αρετή και χαρά. Ο άνθρωπος μπορεί να το αντιληφτεί.

Δύνατε, όταν μεστή από οδύνες η ζωή, ένας άνθρωπος κοιτώντας επάνω να πει: έτσι θέλω και εγώ να είμαι? Ναι. Όσο η προσήνεια στην καρδιά, η αγνή, διαρκεί, δεν αντιπαραβάλετε εις μάτην με την θεότητα ο άνθρωπος. Είναι άγνωστος ο Θεός? Είναι φανερός όπως ο ουρανός? Αυτό πιστεύω. Το μέτρο είναι του ανθρώπου.
Επάξια μεν, αλλά ποιητικά κατοικεί ο άνθρωπος σε αυτήν την Γή. Διότι καθαρότερη δεν είναι η σκιά της νύχτας με τα αστέρια, εάν θα μου επιτρεπόταν, από τον άνθρωπο, που ομοιάζει κατ' εικόνα στην θεότητα.
Υπάρχει μέτρο στη Γή? Δεν υπάρχει κανένα. Διότι δεν περιορίζουν τα αστραπόβροντα οι κόσμου του Δημιουργού. Και ένα λουλούδι είναι όμορφο, μιας και ανθίζει υπό τον ήλιο. Συναντά το μάτι συχνά στην Ζωή πλάσματα, τα οποία πολλαπλός ομορφότερα θα μπορούσαν να ονομαστούν απ ότι τα λουλούδια. Oo! Το γνωρίζω καλά.! Διότι εάν αιμορραγώ στο σώμα και την καρδιά, και ολόκληρος αν πάψω να είμαι, θα αρέσει στον Θεό?

Η ψυχή όμως, όπως εγώ πιστεύω, πρέπει να μείνει αγνή, ώστε να φτάσει στο ύψιστο με φτερά του αετού, με ύμνους και την φωνή τόσων πολλών πουλιών. Αυτή είναι η ουσία, η υπόσταση είναι. Εσύ μικρό ρυάκι, φαντάζεις ήρεμο, καθώς κυλάς τόσο καθαρά, όπως το μάτι της Θεότητας, διαμέσου του Γαλαξία. Σε γνωρίζω καλά, όμως δάκρυα κυλάνε από τα μάτια. Μια χαρμόσυνη Ζωή βλέπω στις υπάρξεις που περιανθίζουν την πλάση, διότι όχι άδικα την παρομοιάζω με τα μοναχικά περιστέρια στο προαύλιο της εκκλησίας. Το γέλιο όμως των ανθρώπων με κάνει να θλίβομαι, ακριβώς επειδή εγώ έχω καρδιά.
Θέλω να είμαι ένας διάττον αστέρας? Έτσι νομίζω. Διότι έχουν την ταχύτητα των πουλιών. Ανθίζουν σε φωτιά και είναι σαν τα παιδιά σε αγνότητα. Το να επιθυμεί κανείς περισσότερα, είναι πέρα από τις δυνατότητες της ανθρώπινης φύσης. Επίσης η αγνή αρετή δικαιούται να αγαπηθεί από το ειλικρινές πνεύμα, το οποίο περιφέρετε ανάμεσα από τις τρείς στήλες του κήπου.
Μια όμορφη παρθένος πρέπει να στολίσει το σώμα με Μύρα, διότι απλά ακολουθεί το συναίσθημα και την φύση της. Μύρα όμως υπάρχουν στην χώρα των Ελλήνων.

Εάν κανείς κοιτώντας στον καθρέπτη δει, έναν άνθρωπο και βλέπει μέσα την εικόνα του, σαν ζωγραφισμένη, θα ομοιάζει του ανθρώπου. Μάτια έχει η εικόνα του ανθρώπου, όπως φώς έχει το Φεγγάρι. Ο Βασιλιάς Οιδίποδας έχει ίσως ένα μάτι πλεονάζον. Τα δεινά αυτού του ανθρώπου, φαντάζουν απερίγραπτα, ανήκουστα, ανέκφραστα. Όταν το Δράμα κάτι τέτοιο παρουσιάζει, φτάνουμε στο προκείμενο. Πως είναι όμως για μένα, συλλογίζομαι τα δικά σου τώρα? Όπως τις όχθες το τέλος του κάτι με παρασύρει, το οποίο απλώνετε σαν την Ασία. Βεβαίως αυτά τα δεινά, αυτά έχει ο Οιδίποδας. Βεβαίως και πρόκειται περί τούτου.

Έχει και ο Ηρακλής υποφέρει? Οπωσδήποτε. Οι Διόσκουροι μέσα στην αδελφοσύνη τους δεν υπέστησαν και αυτοί δεινά? Όπως ο Ηρακλής με την Θεότητα αντιπαραβαλλόταν, αυτό είναι να υποφέρεις. Ακόμη και την αθανασία στον φθόνο αυτής της ζωής, να μοιραστεί κανείς, είναι επίσης οδύνη.
Ακόμα και αυτό είναι οδύνη, όταν με κηλίδες από τον Ήλιο είναι ένας άνθρωπος σημαδεμένος. με κάποιες κηλίδες να τον καλύπτουν εντελώς. Αυτό κάνει ο ωραίος ο Ήλιος: διότι όλα τα τραβάει προς αυτόν. Τους νέους καθοδηγεί με την γοητεία των ακτινών του όπως τα τριαντάφυλλα. Οι οδύνες μοιάζουν σαν, τις οποίες ο Οιδίποδας υπέφερε, έναν φτωχό άνθρωπο που ισχυρίζεται ότι κάτι του λείπει. Γιέ του Λάιου, φτωχέ ξένε στην Ελλάδα! Η Ζωή είναι θάνατος, και ο Θάνατος είναι επίσης Ζωή.

Μετάφραση απο το προτότυπο: Das älteste Systemprogramm des deutschen Idealismus
Friedrich Hölderlin: Gesammelte Werke.

 ...μια Αρχή.
Όπως ολόκληρη η Μεταφυσική υπεισέρχεται στην Ηθική
( με τα δύο πρακτικά του αξιώματα ο Kant μόνο ένα παράδειγμα έδωσε, δίχως να καταφέρει κάτι ),
έτσι και αυτή η Αρχή – Αξίωμα δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ολοκληρωμένο σύστημα όλων των ιδεών ή αλλιώς όλων των πρακτικών αξιωμάτων.
Η αρχική ιδέα είναι βέβαια η αντίληψη – σύλληψη εμού του ιδίου ως ένα απόλυτα ελεύθερο όν. Με το ελεύθερο και με αυτοεπίγνωση αυτό όν, ξεπρόβαλε αμέσως – από το πουθενά - ένας ολόκληρος κόσμος, η μοναδικά αληθινή και αξιομνημόνευτη δημιουργία από το τίποτα.

- Σε αυτό το σημείο θα φύγω από τα πεδία της φυσικής; το ερώτημα είναι τούτο:
Πως πρέπει να είναι ένας κόσμος πλασμένος για ένα ηθικό όν? Θέλω στην αργή, σε πειραματισμούς και νωχελικά βηματίζοντας Φύση μας να ξαναδώσω φτερά.
Έτσι – όταν η Φιλοσοφία τις Ιδέες, η Εμπειρία την Γνώση παραδίδει, μπορούμε επιτέλους να έχουμε πρόσβαση στην Φύση μας στο μέγιστο, την οποία περιμένω από επερχόμενες χρονικές περιόδους.
Δεν διαφαίνεται, η τωρινή Φυσική, ένα δημιουργικό πνεύμα, όπως είναι ή θα έπρεπε να είναι το δικό μας, να δύνατε να ικανοποιήσει. Από την φύση περνάω στο έργο των ανθρώπων. Την έννοια της ανθρωπότητας αντιμέτωπη - θέλω να δείξω, με το ότι από το Κράτος δεν υπάρχει καμία Ιδέα, διότι το Κράτος είναι κάτι το μηχανικό, στο ελάχιστο που μια ιδέα υπάρχει από μια μηχανή. Μόνο ότι είναι αντίποδας της ελευθερίας, ονομάζεται Ιδέα.
Πρέπει λοιπόν εμείς επίσης, να υπερβούμε το Κράτος! Διότι κάθε κράτος είναι αναγκασμένο να αντιμετωπίσει τους ελεύθερους ανθρώπους ως μηχανικά εξαρτήματα; και αυτό δεν πρέπει να το δύναται πλέον; πρέπει λοιπόν να σταματήσει.

Βλέπετε από μόνοι σας, πως εδώ όλες οι ιδέες από την αιώνια ελευθερία κλπ είναι μόνον υποδεέστερες ιδέες μιας ανώτερης ιδέας. Την ίδια στιγμή θέλω να υποβάλλω τα αξιώματα για μια Ιστορία της ανθρωπότητας και ολάκερο το ελεεινό ανθρώπινο έργο από το Κράτος, Κατεστημένο, Κυβέρνηση, Νομοθεσία σε βάθος να εκθέσω.
Επιτέλους έρχονται οι ιδέες για έναν ηθικό Κόσμο, Αγιοσύνη, Αθανασία – κατακρήμνισμα όλων των προκαταλήψεων, καταδίωξη της Ιεροσύνης, ότι μέχρι πρότινος έμοιαζε Λογικό, από την Λογική την ίδια.
Απόλυτη Ελευθερία όλων των πνευμάτων που κουβαλούν μέσα τους τον κόσμο της διανόησης και δεν επιτρέπουν την αναζήτηση ούτε Θεού ούτε Αθανασίας εκτός τους. Εντέλει η Ιδέα, που τις περιλαμβάνει όλες, η ιδέα της καλαισθησίας, η λέξη στην υψηλότερη, Πλατωνική της έννοια διατυπωμένη.
Είμαι πλέον πεπεισμένος πως η υψηλότερη πράξη Λογικής στην οποία περικλείονται όλες οι ιδέες, είναι μια αισθητική πράξη και πως η Αλήθεια και το Αγαθό είναι μόνο μέσα στην Καλαισθησία αδελφωμένες.
Ο φιλόσοφος πρέπει να κατέχει τόση αισθητική δύναμη όση ο ποιητής. Οι άνθρωποι χωρίς αισθητικό νου δεν είναι παρά αμπελοφιλόσοφοι. Η φιλοσοφία του πνεύματος είναι μια αισθητική φιλοσοφία.
Δεν μπορούμε να είμαστε αρκούντος πνευματώδεις, ακόμη και για την Ιστορία δεν μπορούμε να είμαστε πνευματοδώς δικαιολογημένοι, χωρίς αισθητικό Νου. Εδώ πρέπει να γίνει φανερό, στο τι υστερούνται οι άνθρωποι, που δεν κατανοούν καμία ιδέα , πάραυτα όμως καλή τι καρδία κατέχουν πως όλα τους φαίνονται σαν να είναι στο σκοτάδι, όσον αφορά κανόνες και νόμους.

Η ποίηση γίνεται ως εκ τούτου ένα υψηλότερο ιδανικό, καταλήγει εν τέλει να γίνει αυτό που ήταν εξαρχής, παιδαγωγός της ανθρωπότητας; διότι δεν υφίσταται πλέον καμία φιλοσοφία, καμία ιστορία, η ποιητική τέχνη μόνη της θα επικρατήσει όλων των επιστημών και όλων των τεχνών.
Την ίδια ώρα ακούμε τόσο συχνά, η μεγάλη Μάζα θα έπρεπε να έχει μια πνευματική θρησκεία. Όχι μόνο η μεγάλη Μάζα αλλά και ο Φιλόσοφος την χρειάζεται.
Μονοθεϊσμός της Λογικής και της Καρδιάς, Πολυθεϊσμός της μαθησιακής δύναμης και της τέχνης, αυτά είναι που χρειαζόμαστε. Εν πρώτης θα μιλήσω εδώ για μια Ιδέα, η οποία, από όσο γνωρίζω, ακόμα δεν έχει έρθει σε κανενός ανθρώπου Διάνοια – χρειαζόμαστε μια νέα Μυθολογία, η Μυθολογία όμως πρέπει να είναι ταγμένη στην υπηρεσία των Ιδεών, πρέπει να γίνει μια Μυθολογία της Λογικής.

Από την στιγμή που θα κάνουμε τις ιδέες αισθητικές, δηλαδή τις κάνουμε μυθολογικές δεν θα έχουν για τον Λαό κανένα ενδιαφέρον και αντίστροφα: από την στιγμή που θα εκλογικεύσουμε την Μυθολογία, θα την ντρέπεται ο Φιλόσοφος. Πρέπει έτσι επιτέλους Αρμόδιοι και Αναρμόδιοι να δώσουν τα χέρια, η Μυθολογία πρέπει να γίνει φιλοσοφική, ώστε ο Λαός Λογικός, η Φιλοσοφία πρέπει να γίνει μυθολογική, ώστε οι Φιλόσοφοι να γίνουν πνευματώδεις.

Τότε θα κυριαρχεί αιώνια ενότητα ανάμεσα μας. Ποτέ ξανά η περιφρονητική ματιά, ποτέ ξανά ο τυφλός φόβος (που προκαλεί τρέμουλο) του Λαού μπρός στους Σοφούς και Ιερείς του. Μόνον τότε θα μπορούμε να περιμένουμε ισότιμη μορφοποίηση όλων των δυνάμεων, τόσο σε μεμονωμένους όσο και σε όλα τα άτομα.

Καμία δύναμη δεν θα καταπιέζετε πλέον, έτσι θα κυριαρχεί συλλογική Ελευθερία και Ισοτιμία των πνευμάτων. Ένα ανώτερο πνεύμα, από τον ουρανό σταλμένο, πρέπει να ιδρύσει αυτήν την καινή θρησκεία ανάμεσα μας, θα γίνει το τελευταίο, υπέρτατο έργο της ανθρωπότητας.